Mapa Hiszpanii
Hiszpania na mapie. Mapa Hiszpanii (Europa Południowa Europa) do druku. Mapa Hiszpanii (Europa Południowa Europa) do pobrania. Hiszpania to kraj europejski, który graniczy z Morzem Śródziemnym, Zatoką Biskajską i północnym Oceanem Atlantyckim. Jest to czwarty co do wielkości kraj w Europie i drugi co do wielkości w Unii Europejskiej, zajmujący powierzchnię 505 990 km2 i zamieszkany przez 46 507 760 osób, jak widać na mapie Hiszpanii. Do Hiszpanii należą również Baleary na Morzu Śródziemnym, Wyspy Kanaryjskie na Oceanie Atlantyckim oraz kilka niezamieszkałych wysp po śródziemnomorskiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej, znanych jako Plazas de soberanía, takich jak wyspy Chafarine, Alborán, Alhucemas i maleńka Isla Perejil. Mała Wyspa Bażantów w rzece Bidasoa jest kondominium hiszpańsko-francuskim.
Hiszpania na mapie
Hiszpańska konstytucja z 1978 roku jest kulminacją hiszpańskiego przejścia do demokracji. Historia konstytucyjna Hiszpanii sięga konstytucji z 1812 roku. Zniecierpliwiony tempem demokratycznych reform politycznych w 1976 i 1977 roku, nowy król Hiszpanii Juan Carlos, znany ze swej nieposkromionej osobowości, zdymisjonował Carlosa Ariasa Navarro i mianował reformatora Adolfo Suáreza na premiera, jak to zostało zaznaczone na mapie Hiszpanii. W wyniku wyborów powszechnych w 1977 roku zwołano Kortezy Konstytucyjne (parlament hiszpański, jako zgromadzenie konstytucyjne) w celu opracowania i zatwierdzenia konstytucji z 1978 roku. Po ogólnokrajowym referendum 6 grudnia 1978 roku 88% głosujących zaaprobowało nową konstytucję.
Hiszpania jest monarchią konstytucyjną, z dziedzicznym monarchą i dwuizbowym parlamentem, Cortes Generales, jak widać na mapie Hiszpanii. Władza wykonawcza składa się z Rady Ministrów Hiszpanii pod przewodnictwem premiera, nominowanego i mianowanego przez monarchę i potwierdzanego przez Kongres Deputowanych po wyborach parlamentarnych. Zgodnie ze zwyczajem politycznym ustanowionym przez króla Juana Carlosa od czasu ratyfikacji konstytucji z 1978 roku, wszyscy nominaci króla pochodzą z partii, które utrzymują pluralizm miejsc w Kongresie.
Państwo hiszpańskie jest zintegrowane przez 17 wspólnot autonomicznych i 2 miasta autonomiczne, obie grupy stanowią najwyższy lub pierwszorzędny podział administracyjny w kraju, jak pokazano na mapie Hiszpanii. Wspólnoty autonomiczne są zintegrowane przez prowincje, których jest w sumie 50, a z kolei prowincje są zintegrowane przez gminy. W Katalonii istnieją dwa dodatkowe podziały, comarques (sing. comarca) i vegueries (sing. vegueria), które posiadają uprawnienia administracyjne; comarques są agregatami gmin, a vegueries agregatami comarques. Pojęcie comarca istnieje we wszystkich wspólnotach autonomicznych, jednak w przeciwieństwie do Katalonii, są to jedynie podziały historyczne lub geograficzne.
Po powrocie demokracji po śmierci Franco w 1975 roku, priorytetami polityki zagranicznej Hiszpanii było wyrwanie się z izolacji dyplomatycznej lat Franco i rozszerzenie stosunków dyplomatycznych, wejście do Wspólnoty Europejskiej oraz zdefiniowanie stosunków bezpieczeństwa z Zachodem, co zostało zaznaczone na mapie Hiszpanii. Jako członek NATO od 1982 roku, Hiszpania stała się uczestnikiem wielostronnych działań na rzecz bezpieczeństwa międzynarodowego. Członkostwo Hiszpanii w UE stanowi ważną część jej polityki zagranicznej. Nawet w wielu kwestiach międzynarodowych, wykraczających poza Europę Zachodnią, Hiszpania woli koordynować swoje wysiłki z partnerami z UE poprzez europejskie mechanizmy współpracy politycznej.