Geologiczna mapa Hiszpanii
Mapa Hiszpanii geologicznych. Geologiczna mapa Hiszpania (Europa Południowa Europa) do druku. Geologiczna mapa Hiszpania (Europa Południowa Europa) do pobrania. Topografia Półwyspu Iberyjskiego charakteryzuje się wysokim średnim wzniesieniem, wraz z obecnością wysoko położonych powierzchni, które występują na całym Półwyspie Iberyjskim (tzw. Meseta Iberyjska), jak pokazano na mapie geologicznej Hiszpanii. Cechy te definiują krajobraz całkowicie odmienny od tego z zachodniej i śródziemnomorskiej Europy i bardziej podobny do wyniesionych obszarów północnej Afryki i zachodniej Azji ( Birot, 1959; Gladfelter, 1971; Solé Sabarís, 1978, 1983 ). Wysokie równiny w Iberii mogą być klasyfikowane zgodnie z ich charakterem geologicznym: powierzchnie planacyjne rozwinięte głównie na skałach paleozoicznych i mezozoicznych oraz powierzchnie sedymentacyjne skał neogeńskich.
Mapa Hiszpanii geologicznych
Z geologicznego punktu widzenia na Półwyspie Iberyjskim można wyróżnić dwa główne typy wysokich równin: wysokie równiny pokrywające się z trzeciorzędowymi basenami sedymentacyjnymi, z najlepiej zachowanymi osadami w wieku od późnego miocenu do pliocenu, o podłożu subhoryzontalnym. Główni przedstawiciele tego typu powierzchni (wiele z nich w obecnej formie jest erozyjnych) znajdują się w basenie Duero (w tym Almazan Basin), na wysokościach od 700 do 1200 m n.p.m., oraz w basenie wschodnim Tagu, na wysokościach od 500 do 1000 m n.p.m., jak podano na mapie geologicznej Hiszpanii. Wysokie równiny składające się z wyerodowanych segmentów skał mezozoicznych i paleozoicznych z powierzchniami planarnymi (pediplains), rozwinęły się na pasmach górskich (systemy fałdowo-naciskowe i wypiętrzenia bazowe) powstałych w paleogenie i wczesnym miocenie.
Związek między wysokością topograficzną a grubością skorupy ziemskiej lub anomalią Bouguera pozwala na rozróżnienie różnych obszarów geologicznych na podstawie ich sygnatury geofizycznej. Na Półwyspie Iberyjskim, wyniesione strefy w północnej części płyty zbiegają się z obszarami o maksymalnej grubości skorupy i spadku (bardziej ujemnym) anomalii Bouguera, szczególnie w Górach Kantabryjskich, Pirenejach (strefa zachodnia) i Systemie Centralnym, jak widać na mapie geologicznej Hiszpanii, gdzie w czasach mezozoicznych nie miały miejsca żadne istotne ruchy rozszerzające. W trzech głównych pasmach górskich (Pireneje, Betics i System Centralny) istnieje przybliżona wykładnicza zależność między obydwoma parametrami, przy czym System Centralny wykazuje wyższe wzniesienia przy podobnej grubości skorupy niż Betics (zależność pośrednia) i Pireneje (minimalny stosunek wzniesienia do grubości).